Hee daar ben ik weer! Inmiddels zit de tweede stageweek erop en heb ik al een goed beeld kunnen vormen van wat mij de komende maanden te wachten staat…..

De stage betreft een school die in eerste instantie is opgericht voor kinderen, waarvan de ouders niet genoeg geld hadden om het kind naar school te laten gaan. Later hebben de eigenaren bedacht om ook een groep te creëren voor kinderen met special needs. Met special needs wordt een lichamelijke of psychische beperking bedoeld. Er zijn niet alleen kinderen, maar ook jongeren en volwassenen in deze special needs groep. Ik noem het daarom voor het gemak even cliënten. In Nederland hebben wij het prachtige systeem dat cliënten met special needs geclusterd worden, zodat zij de hulp en deskundigheid kunnen krijgen die zijn nodig hebben. Hierbij wordt bijvoorbeeld gekeken naar: welke diagnose kan dit kind krijgen? Welke school zal hier het beste bij passen? Welke andere hulpinstanties kunnen het gezin ondersteunen? of hoe kan het kind zich optimaal ontwikkelen? Hier in Bali is dit echter niet het geval en kunnen de cliënten met special needs niet eens naar school. Hier worden zij niet toegalaten. Iets wat mij heel erg raakt is het volgende: Een relatief groot aantal cliënten hebben het thuis heel arm, hebben te maken gehad met huiselijk geweld of hebben andere verschrikkelijke dingen meegemaakt, zoals dakloos zijn of opgroeien tussen de honden omdat je ouders zijn overleden.. Op Bali wordt het krijgen van kinderen met een beperking namelijk gezien als ‘bad karma’ (boontje komt om zijn loontje) en wordt er niets, maar dan ook helemaal niets voor deze cliënten gedaan. Hoe mooi de cultuur hier op Bali ook is, dit is een stukje cultuur wat ik niet kan begrijpen. Een voorbeeld van het fenomeen bad karma: De kinderen zonder special needs komen vanaf 2 uur op school. De special needs cliënten willen hen dan wel eens een high five geven, maar dit wordt dan door de ‘normale’ kinderen vermeden, uit angst dat zij zelf ook beperkt worden (bad karma).

Wat mij gelijk opviel was dat de cliënten erg beperkt zijn in hun leervermogen. Zo zitten de kinderen van mijn klas (kinderen van 4 tot 15 jaar) op peuter/kleuter niveau. Mijn taak is om hier les te geven, leuke activiteiten te bedenken, te zorgen dat hun ontwikkeling beter kan verlopen, zelfstandigheid stimuleren, maar bovenal te zorgen dat de cliënten een leuke dag hebben! Veel mensen vragen zich af hoe ik met de cliënten communiceer. We spreken immers elkaars taal niet. Toch kan ik hier non-verbaal heel goed met ze communiceren en zijn zij ook wel gewend dat er Engels tegen ze gesproken wordt. Ook leer ik al een beetje bahasa. Soms is de taal barrière wel lastig. Dit is op momenten wanneer ik een cliënt corrigeer of moet begrenzen. Ik kan dan niet in woorden uitleggen waarom ik dat doe en dit is juist zo belangrijk…

Afgelopen weekend ben ik samen met twee andere meiden naar Nusa Penida geweest. Dit is een eilandje behorend bij Bali. Na een boottocht van ongeveer een half uur, kwamen we aan bij het hostel. Hier hebben we scootertjes gehuurd en getoerd over het eiland. Daarna hebben we bij een heel leuk restaurantje gegeten en hebben we zelfs nog dolfijnen gezien! ‘S avonds zijn we teruggegaan naar ons hostel. Hier werden we verwelkomd door ongeveer 2014538291 beestjes in onze kamer. We durfden er eigenlijk niet te slapen, maar omdat het al laat was besloten we toch maar te blijven. Dus na het uitkloppen van het beddengoed, het desinfecteren van de kamer en 1 bus anti-insectenmiddel verder konden we gaan slapen. Welkom to het backpackersleven in Indonesië. De volgende dag zijn we naar een prachtige cliff geweest, genaamd broken beach. De weg er naartoe was ook erg broken. Ik vraag mij nog steeds af hoe we er zijn gekomen, haha. Het was een stuk ongerepte natuur in ieder geval. De laatste dag hebben we lekker genoten van de zon en zijn we wezen snorkelen. Dat vond ik ook heel bijzonder. Overal waren finding nemo visjes te zien en visjes in alle kleuren van de regenboog. Het is hier een waar paradijs op aarde!!!